Ivy idzie na koncert

z tomu Akord (1951)

Przezroczystymi serpentynami

w powietrzu, w szkle wirującym,

omotana świecącymi nutami

Ivy idzie na koncert.

Latarnie podskoczyły nad brukiem,

chodnik ćwierka i bruk ćwierka,

pod tryumfalnym lukiem

rozdygotana panienka.

W sukni nieśmiałej, powłóczystej,

w szalu złotym, w rucianym wianeczku

idzie Ivy drogą wyboistą

i jak pacierz melodie szepce.

Całe miasto w muzycznych smugach,

drzwi przezroczyste, domy wzniosłe.

Sonaty — barkarole — fuga.

Nie rozpłyń się, Ivy, nie rozpłyń.

Stroją grajkowie instrumenty

u wysokiego sufitu,

welonem spływa całun święty

na oniemiałą z zachwytu.

Jak to słodko oniemieć, jak to łatwo

w akordzie, w nazwie rozległej!

Miedzianą czerwienią zadzwoń,

skrzypku, świerszczu przebiegły.