Aktor

z tomu Uprosiłem ciemności (1957)

A kiedy w światło na oślep gnasz

skoczek z witrażu. W jarmarczny gwasz

uwikłasz suknie kolorowe.

Językiem, rybą trzepocącą

wody spokojne znów się zmącą,

kiedy budować zaczniesz słowem.

Spłoszona, przezroczysta sarna

uleci z rozwiniętych rąk.

Słowa, jak kiełkujące ziarna,

słowa, jak pękający strąk.

Czytanym, nauczonym rytmem

wplątasz swe ciało w obcy dramat,

a sam się zapodziejesz, scichniesz,

kiedy się tobą gra dorycka gama.

Brew łukiem nad strofą wygięta

malowana nad prawdziwą brwią

serce obce, żywione twoją krwią,

imienia własnego nie pamięta.

Echem żyjący płomieniu,

wizerunku pokory,

zapamiętały, zapodziany i skory

w umyślonym, w urojonym istnieniu.