Gwasz

Bóg mocny chłosta, chłosta

ziarenko zboża — świat,

mądrość zamknięta w ostach,

a w księgach — wiatr.

Rozpacza, rozpacza ziarenko,

płacze ziemia i woda płacze.

Święty Franciszek przemknął

jak świętojański robaczek.

Cały świat Bóg wybawił

kroplą słoną,

śpiewał Hiob i śpiewał Dawid

mędrcy dzwonów.

Dawid: Kiedy wykrzyknę Imię Twoje Własne,

modlitwa moja znajdzie Cię rano.

Hiob: A kiedy w kręgach prochu zasnę,

jeśli poszukasz mnie, nie znajdziesz mnie rano.

Księgi huczycie prosto w twarz

mądrością niedosięgłą,

święty Franciszku, ten zgrzebny gwasz

Tobie odkrywam — nie księgom.