Wiersz

Ile sił trzeba, żeby wymówić słowo,

gardłem zagrać, językiem poręczyć,

sercem, piersią, ustami i głową

krzyknąć tak, że i znaczy, i dźwięczy.

Ziemia — czy ja wiem? — to znaczy tylko ziemia,

dwie sylaby wymówione ciepło;

kto ją zna, to jedynie z imienia,

bo nie ona, lecz słowo zakrzepło.

Woda stoi oparta na dnach

i powietrze przylega do wody,

noc cieniami cicho wisi na mgłach

przeciw wiatrom, chorągwiom niezgody.

Rano słońce podskoczy w powietrzu,

noc obleci cienistym liściem,

wiatr uderzy w stronę nieba najbledszą,

będzie raźniej i przezroczyściej.

Cały świat za oknami, za progiem,

taki jak jabłko, jak owoc —

gdyby nie ogień, gdyby nie ogień

i gdyby nie słowo, nie słowo.

Słowo ogniem dosięga kart,

ogień słowami wybucha;

choćby się rymom opierał bard,

to go rym nie posłucha.