Rymy

W czymże ja tkwię? — W guśle,

w rytmie, w rymie, w półśnie,

welonem jak późny nieszpór

obleczony po wierzchu —

A w spodzie — konopne płomienie

i zatruty rumieniec,

i szalej, ziele moje,

i mak.

Chodzę, mówię na wspak.

Ochrzcili mnie bluźnierczo —

zamiast imieniem, śmiercią.

Karmili odwarem maku,

kąpali w tataraku.

Odczyniali nade mną,

do góry dnem i wełną.

Wodziło mnie, gubiło,

prowadziło, kusiło.

Noc się głucha kolysze,

a ja widzę i słyszę.

Poznałem, pocieplałem,

miłością rozgorzałem.Do tajemnicy, do nocy,

do guślanej przemocy!

Tak mi się odtąd wiedzie

z rymem, z rytmem na przedzie.

Ziele suche zakwitło.

Ptaku mój, iskro, gonitwo,

nietoperzu, ciećwierzu,

zaćwierkaj mi przy pacierzu.

Niech mi się wścieknie krew,

gdy doliczę do trzech.

Ludzie! — nie gapić się — mijać,

kiedy wierszem wywijam

jak cepem, jak widłami

nad waszymi głowami.

Ugniotłem z piachu bicz,

ćwicz się, pręcino, ćwicz!

Ćwierkaj, biczysko, w rękach,

aż powietrze popęka.

Stanęli, mrużą oczy

coraz tępiej,

coraz mroczniej.

Nic tu po was,

nie do was

odklinam dziwne słowa.

Rym się pali,

a w rymie

dźwięk rudo w górę dymi.