Ale wiecie,

że chyba Je niewinne dziecię

ma prawo ojcu rzec — więc Tata,

T boskie od początku świata

w sanskrycie, w grece czy w łacinie.

A Ojca imię także ginie

w epoce niby to pogańskiej.

Ojciec nie nasz jest, a turański.

Chleb obcy, od gockiego chlajb,

co się wykłada chyba ciało.

A z naszym chlebem co się stało?

Może od sitos — chleb po grecku

mięszony na lipowej niecce

albo pieczony na — sitowiu.

Sitny — nie biały, nie razowy,

i rozczyniony raz na nowiu,

na kwasie ciemnym i niezdrowym.

Wywody, powie ktoś, że mętne.

Dla mnie istotne i ponętne,

zwłaszcza że są to strzępy zwierzeń

na tle zwyczajów czy też wierzeń.

Jedno z nich oddam ku rozwadze,

chociaż wspomnienie to i przykre,

i dość intymne, lecz je zdradzę

nie szeptem, ale na głos: krzyknę.

Było to w wigilijny wieczór,

kto z nas tej słodkiej ciszy nie czul,

kiedy to z mamą albo z tatkiem

dzielił się chleba białym płatkiem

od księżycowych kręgów bledszym,

takim, jak w czasie Mszy Najświętszej

ksiądz w Ciało mocą słów przemienia,

a więc opłatkiem od dzielenia

wyciętym w regularne koło,

na szczęście, zdrowie, na wesoło,

z niezrozumiałą, tępą pasją,

dzieląc się z panną Anastazją,

nianią, co mnie wykołysała,

staruszką zasuszoną, małą,

i ukochaną przez nas wszystkich

za swą anielską przezroczystość,

wyrwawszy jej opłatek z ręki

zamiast przełamać listek cienkipytam „Antosiu, co to jest?”

Rękami rozpaczliwy gest

i milczy słodka starowinka.

„Nie pytaj” szept „kochany synku”

.

A ja, wcielenie złego ducha,

w zapamiętaniu nic nie słucham

i pytam coraz natarczywiej:

„Powiedz — powiadam mocniej, chciwiej —

nazwij ten płatek tak, jak trzeba.

Nazwijże ten kawałek chleba

kawałkiem słońca albo nieba,

nazwijże — boisz się czy nie wiesz?

Jak nie wiesz, to się nie podzielę

z tobą”

.

Ona zamknięta w sobie, drżąca,

ze łzami w oczach, aż boleśnie

szepnęła —

„Dziecko, przecież nie śmiem”

.

Nie śmiała, tak jak i nie śmieli

tamci sprzed wieków, sprzed Popieli,

wymówić —