Pierwszy oficer

Pędzę, a za mną cztery węże rozpętane cwałem

nie patrzą; w jasność jadą, czy też w czarną ciemnię,

gdzie ja, tam oni wpadną, skruszą piekło całe,

zdepcą wszystko, co w poprzek stanie im daremnie.

Ślepo naprzód i naprzód raz pchnięci rozkazem

pędzimy jak lawina z Himalaj, czy z Karpat,

otucha w piersiach gra nam, serca biją razem

w takt grzmotu kopyt końskich, w takt łoskotu armat.

Błysk szabli, nowy rozkaz przeleciał nas dreszczem,

zdarte konie zaryły ziemię aż po brzuchy,

cztery stalowe cielska zaparte jak kleszcze

pluły ognistym jadem piekielnej ropuchy.