Eskadra

Z dywanów zielonych sprężyną

śmigają wysoko w powietrze

sztywnymi skrzydłami szumią,

motorami warczą na wietrze,

a potem — giną--------W przystani

Na stalowej kotwicy stoję w cichym doku,

żadna burza nie zajrzy do mojej przystani,

lekki wiatr tylko czasem na strzelistym foku

porusza olinowaniem.

Już rozwścieczone fale nie walą mnie hurtem,

nie bryzgają złośliwie w wartowniczy okap,

zaoliwiona woda obmywa mi burtę

zostawiając kolorowe oka.

W morzu tkwię, a ono mnie już nie kolysze,

nie trąca mi kadłuba pienistym ogonem

i chociaż mam wokoło niezmąconą ciszę,

powoli tonę.