Martwa natura

Na zimnym polerowanym blacie stołu

krzywym, dziwnie pochyłym, na nogach komicznych

obrus z blaszaną fałdą oświetlony z dołu,

z plamami kolorowych owoców zagranicznych.

Nakrochmalony obrus z dziwacznym monogramem,

nieoskubana kaczka na tacy się bieli,

nożyki do owoców i butelka z tranem,

podziwiam delikatny koloryt moreli.W rozdętej, śliskiej kuli z kolorowego szkła

widzę krzywe odbicie swojej młodzieńczej twarzy

ciągle — te złote błyski jednostajnego tła

ciągle — świecący światek idealnych marzeń.

Wszystko do mnie nagięte, wszystko mnie otacza

martwym wieńcem okala wypaczoną postać;

bez skutku głodne oczy w lśniącą powierzchnię wtłaczam

ze wszystkim co jest za mną, nie potrafię się rozstać.

Dosyć — dzisiaj rozbijam wypukłe zwierciadło

rozwalam twardą pięścią ułudną kolistość,

śmiało przed siebie patrzę w przestrzeń nieodgadłą

bierze mnie i zakotwicza prosta rzeczywistość.