Krokusy

Zapalają się w halach przeliliowe krokusy

wybuchają spod śniegu gromadami calemi

płomykami pełgają nad przetartym obrusem

wyjedzonym przez słońce na wylot aż do ziemi

Wiater to je kołysze to je kręci dokoła

pełne pereł świetlanych napęczniałe brzemieniem

dźwięczą kielich o kielich, drżąc czekają na toast,

który spełnią nazajutrz chciwe blasku promienie

I wypiją z krokusów wszystką jasność i zieleń

ledwie tylko rozbłysną nad zamarzniętym światem

lodowatą pokrywę w barwny kilim przemienią

krokusowym impetem i krokusowym światłem

Krętą zdeptaną drogą wracałem do miasta

w poprzek cienie topoli leżały ogromne

i ginąc popielały na szlaku bezdomnych

w mętny wieczór co właśnie z odołków wyrastał

a tam, widziałem miasto utopione w dymie

miasto, powrotny cel mój jednego wieczoru

wracałem z pól wilgotnych i tajemnych borów

okamienionym gnomom zmienić szare imię,

jednym zamachem wykuć w bezdusznym kamieniu

ciepło pszenic dojrzałych i gorąco maków

dreszcz gonionych po niebie przez jastrzębia ptaków

i cichą rezygnację kwiatów mrących w cieniu

wróciłem, ludzie na mnie nie patrzyli wcale

nie pytali co niosę, dlaczegom radosny

nie czuli, że rzuciłem pełny tobół wiosny

w wygracowane ścieżki anemicznych alej

i zaraz na asfaltach wybuchały wrzosy

a domy kostropate umaiła trawa

nareszcie przetykany zielenią parawan

porozdzielał tłum gwarny i przytłumił głosy.