Cisza

Coraz cichsze przewiewy, im dalej w gałęzie.

Jak przez przetak, przez liście wiatr się w lasy sieje.

Resztką szumów zmalały, już w koronach grzęźnie

I pni mrokiem dotkniętych sobą nie owieje

Tak się prosi do lasu — tak by chciał w paprociach

Pokołtunić wypary pełgające gnuśnie.

Suchym duchem wydmuchać pijany wilgocią

Mech — co nigdy nie konał od łechtliwych muśnięć.

A tu nijak się przebić i nijak przemycić —

Nie pomoże zabiegać i w oczach się troić

Głąb drągowin — swoimi prądami się syci,

Nie tobie pędziwietrze głusze niepokoić.

Skołatany pośród gór

Falą wietrznych dyszeń,

Umyśliłem taki bór,

A w nim taką ciszę.