Żurawie

Śpią olchy nad łąkami nocą opętane,

Liście olchom posłuszne ociekają rosą,

Na oparach zawieszam serce skołatane

I oczy zamylone po torfach mnie niosą.

Wbrew zieleni i kwiatom pachnącym na przekór,

Nie spoczywam w ciemności po szaleństwie jasnem,

Jak żagiew, co przez drogę świeciła daleką,

W niedoczekanym brzasku wraz z gwiazdami gasnę.

Wtem naraz tuman przeciął ściany czarnych lasów,

Drzewa w mgłach utonęły i znad mgieł wyrosły,

Świt szarością się zrodził i wstęgą opasał

Wszystko moje, co z sobą z wędrówki przyniosłem.

A potem z błędnej wstęgi wykwitły, jak znikąd,

Szare ptaki, oparom podobne i bliskie.

Zatrąbiły na młakach wylęgłą muzyką,

Szczęście żurawie głosząc gorącym wybłyskiem.

I runął poprzez łąki i na lasy hejnał,

Wszystkie tętna wokoło w jeden akord złączył,

Radość brzasku przeczuła olcha nocą chwiejna,

Gdy z oparów na liście dreszcz życia się sączył.* *

Drogi leśne, bezkresne, zarośnięte chwastami,

Błądzicie samotnice światami.

Zapatrzony, wsłuchany w piasek waszych kolein,

Iłem czul kołysanek, iłem przeczuł z zawiei.

I na każdym wyboju, kołem tłukąc o korzeń,

Budziłem się z uroju, znów do drogi, o Boże.

Wtedy las ponade mną gałęziste snuł wieko,

Piachu pieśnią przyziemną głusząc ostry szprych klekot.