Na cmentarzu rodzina lamentuje i krewni,

z tomu Obrona mgieł (1949)

ksiądz sutannę zabłocił i zaszargał kapę,

organiście do dołu wpadł święty modlitewnik,

grabarz rękę skaleczył i złamał łopatę.

Niewiasty zaszlochały, pienia wodzą rzewne —

ciekaw jestem, czy trumna do dołu się zmieści?

i ten wieczór wspominam, bo już wiem na pewno,

że to paw tak sołtysa śmiertelnie popieścił.

Przyleciała Honorka, blada, z sercem bijącem,

księdza pchnęła, dziedzica, co się z księdzem kumał,

po cmentarzu bezwstydnie niosła usta tęskniące

i pytała wokoło, na co sołtys tak umarł.

Nikt nie wiedział — ja mówię, że to sprawa pawia.

Ona mówi — widziałam zabłąkaną duszę —

i przez krzyże, przez ziemię zmarłego pozdrawia —

a ja pawie łopoty w piersiach siłą głuszę.

Ballada o cisawym korabiu

Piję wino ze wspomnień

zachłannie, nieprzytomnie,

popod wiatrem jak pod zimnym sklepieniem

i jak drewno płomieniem

łopocę własnym cieniem —

nic nie słychać o tobie i o mnie.

Drzewa wzrosłe koliście,

świadkowie uroczyści,

pochylcie się nad raną,

nad jej krwią się zamyślcie,

płynącą coraz czyściej

i łagodniej od wód oceanu.

Nawet wiatr, ten od zawiej,

nie zmieni nieba na bledsze,

a z nieba tyle grozy pawiej

i tęsknoty żurawiej

płynie czystym powietrzem.

Nawet Anna, choć powiła kwiaty,

grzeszne serce nieśmiało niesie —

chłodne dymy ze świata

warkoczami odmiata,

a grzech huka po lesie.

Aksamitną i wonną

truciznę powój rzuciłi miłośnie, i nienawistnie,

z rozpaczą zabobonną

Anna piersiami cuci

urodzone kwiatuszki czyste.

Żeby krwi się napiły,

krwi matczynej — bo miły

w zębach poniósł smak wina i uciech —

z bujnym wiatrem u ramion

na cisawym korabiu

w noc odpłynął i z nocy nie wrócił.