Atak na baterie

Stoimy wryci w ziemię do połowy lawet,

sto par oczu przenika daleki horyzont,

żeby jedna papacha, żeby jej cień nawet,

kiedyż oni nareszcie przez ten las przelizą.

Nagle z tyłu zza pleców, zza szarych opłotków

gromem szybkim, potężnym, jaka fala się spiętrza,

rwie z kopyta, złowrogo lśni stal szabel, podków,

zobaczymy kto szybszy, czyja krew gorętsza.

Skręcone chciwe hydry, w każdej pysku kartacz,

dudni potężnym echem lazurowy hangar —

pędzą — błysk — chwila — huk, potężny,

czerń w strzępy rozdarta

wśród krwawych trupów sterczy postrzępiony sztandar.