Ballada o pannie samotnej

z tomu Obrona mgieł (1949)

Urosłaś, panno samotna,

warkocze chłodne zaplotłaś.

Pobiegniesz po wodę wieczorem

a studnia ci całym jeziorem.

Zapieni się woda daleka,

zadudni, zaszumi jak rzeka,

a kiedy dwie konwie zanurzasz,

to kwitniesz na lustrze jak róża.

I chwieje się woda głęboka,

jak patrzysz z takiego wysoka.

Falują studzienne marzenia

i fala ci uśmiech odmienia.

Wracasz do dom — tęsknisz,

to zanucisz, to westchniesz,

jużeś inna, niżeś była,

jużeś inna powróciła.

Przystanęłaś w drzwiach na smudze,

serce inne masz, cudze,

oczy taisz, usta kryjesz,

usta jakieś masz niczyje.

Pierś przesłaniasz wstydliwie,

jak po morskim odpływie,

i mówisz „co to będzie?”

,

i drżą piersi łabędzie.