Bóg — Ojciec i Chleb

Aż im w pamięci zgasł i skrzepł

prawdziwych imion święty głos.

Ach, gdyby tak odwieczny kos,

ten ptak, co głosy ludzkie umie,

lecz sam tych głosów nie rozumie...

Ach, gdyby żył do naszych czasów!

Pewnie by w głębi starych lasów

ku wiośnie śpiewał ludzkim głosem

imiona święte cieniom sosen.

A może też któremu z nas,

który by zabrnął aż w ten lasnie za paproci dziwnym kwiatem,

lecz za ginącym goniąc światem...

Może by dźwięki zapomniane

przez kosa w lesie wyśpiewane

zapadły i zagrały echem.

I może wreszcie by pod strzechę

wróciły.

Gdyby je chwycił tak jak siecią

leśny i rozdał smutnym dzieciom.

A może jakiś koralowy

płanetnik dziwny i niezdrowy

z drzew by je mocą swoją strząsał,

lecz nie ten, który w durnych pląsach

sprzedaje talent co niedziela

i choć poezję wciąż wydziela

jak pająk nić, jak pszczoła wosk,

żeby opiewać muzę Moskw

z gór Euterpe, z Wróblich Gór

czy szereg innych mętnych bzdur

*

za...

Więc może Lechoń, może Lechoń

jak przezroczyste trudne echo

srebrnych i czarnych swoich nut

podejmie ten najkrwawszy trud.

Albo jeszcze

Wierzyński dźwięczny i namiętny,

tragiczny i z tych lat pamiętny,

*

...nie wiem za co.

Nie wiem, czy ich w ogóle płacą.

Lecz żeby spodleć tak, skamienieć

i spleść się z wrogiem, związać, zbratać,

żeby usłyszeć serce świata

bijące w Moskwie. —gdy o Wysokiej śpiewał trumnie.

Śpiewnie i rzewnie, szumnie, dumnie.

Może Baliński, jak bard prawie,

kiedy zaśpiewał o Warszawie.

Może Sułkowski abstrakcyjny,

ozdobny, lśniący, precyzyjny

w niespodziewanej metaforze.

A może ukraiński orzeł,

któż? —