Dobrych sztuk

dzięki pisarzom mamy huk.

Nie wszystkie teraz może gra się,

lecz będą grane w swoim czasie.ma niewytłumaczony uraz.

Bo przecież gdyby właśnie nie to,

niejeden mógłby być poetą.

Niewielu wszak poetów pisze.

Poeci, co kochają ciszę

i poetycki mają wgląd

w rzeczywistości rdzeń, i stąd

nie muszą zaraz pisać wierszy.

Horyzont niekoniecznie szerszy

od pisujących mają oni.

Za to czytają innych.

Bronić

ich muszę przed uśmieszkiem

lekceważenia.

Dotknąłem sprawy ledwo brzeżkiem,

a już wyłania się dylemat.

W poezji nie wystarczy schemat.

Wołałbym jednak na przykładzie

omówić kwestię tę.

W zasadzie

sztuka to chyba sprawa jedna.

Dotknę jej zaraz jądra, sedna,

jeżeli zacznę od muzyki.

(Nie chciałbym tutaj zadrzeć z nikim.)

Muzyka jest to sprawa znana,

dyskutowana, omawiana *

,

zwłaszcza wśród kół, dla których piszę.

Ja osobiście, kiedy słyszę

* Mała dygresja — londyńczycy

najlepsi w świecie politycy,

wiemy to dobrze z doświadczenia,

więc londyńczycy, a więc Londyn,

(znów się zasłaniam cudzym sądem)

są dziś bezsprzecznie, pod te lata,

na czele muzycznego świata.fortepian sam, tak, sam fortepian,

harmonizuję swoje wnętrze

i choć to dziwnie brzmi — ja dźwięczę.

A kiedy błąkam się po ciszy

myśl o muzyce snując cichszy,

zdumiony pytam: „Tyś li? Tyś li?”

słysząc muzykę moich myśli.

Tak trudno mówić o czymś serio,

bo ludzie źli donkiszoterią

najrealniejsze nazwą sprawy.

Opuszczam więc nie dla zabawy,

wykład o muzyce współczesnej

dla sprawy również niedoczesnej.

Więc każdy wie, że prawo święte

rządzi najprostszym instrumentem;

toteż, kto posiadł sztukę grania,

nie zacznie od komponowania,

lecz uczęszczając na koncerty

słucha, smakuje i odbiera,

wstrząsa nim fraza, pierś mu wzbiera,

gani albo z zachwytu blednie

wciągnięty w nurt prawie bezwiednie.

Jest jakaś pasja, jakiś snobizm,

co nawet z obojętnych robi

sympatyków, wtajemniczonych,

muzycznie jakoś nastrojonych;

prawie koterie czy „salony”

.

Urocze córki, siostry, żony,

mężowie i kuzyni dalsi

robią się jacyś głębsi, stalsi,

w imię Ravela czy Brittena.

Lecz żeby tak w imię Verlaine’a,

w imię trocheja, w imię jambów,w imię sonetów, dytyrambów

czy w imię triumfalnej ody

dostać kropelkę czystej wody.

Nie tylko, że się mało kto zna

na wierszach, ale jak się pozna,

odwrócą się od niego bracia,

tak jakby nagle strędowacial.

Toteż rodzice, gdy rozważni,

poezją nie chcą dzieci drażnić,

a stąd znów płynie w konsekwencji

niejeden brak w inteligencji.

Nikogo dziś nie kusi Dante,

choć się potępia Ola Jantę,

lecz nie za Śmierć białego słonia,

a za prywatne testymonia.

Wróćmy do dzieci.