Dwie nuty

Roślinnie, ciasno spleść

szelest ze śpiewnym lękiem.

Dwie nuty: jedna — czerwona miedź,

druga nuta — gołębie.

W ptasiej ślinie metal dojrzewa

dyszkantem, atramentem gorętszym.

Miedź drży, płochliwy śpiewak

gołąb — dźwięczy.

Otrute gusło śpiewne

bursztynem bezwładnie zwiśnie

srebrną kołatką w dzwonku srebrnym

sercem — to znaczy liściem.

Tyle że zdążysz przejść

z jednej pieśni w brzmiącą goręcej,

a już wiesz, że jedna nuta to śmierć,

a druga też śmierć — nie więcej.