Euklidesa wynalazku,

nie ten, co wtedy byl na piasku,

kiedy do izby wtargnął żołdak.

Społeczność dziś przesadza w hołdach

dla wszystkich razem matematyk,

więc przyjmie dowód jak wijatyk.

Jeśli weźmiemy prostokątny

układ rzeczowy i rozsądny,

jak już wspomniałem, wzorem Greków,

z osiami Xów i Ygreków

X to odcięte, Ygrek rzędne,

związane razem we współrzędne.

Jeśli w układzie tym, od nowa

odetnę Xem wartość słowa,

spięcie Ygrekiem, rzędną raczej,

wtedy przecięcie punkt wyznaczy.

Bezmiarowe miejsce przecięć,

choć abstrakcyjne, tkwi w konkrecie.

A teraz, jeśli punkty złączę

ołówkiem skorym, piórem rączym,

otrzymam funkcję słów prawdziwą,

graficznie wyrażoną krzywą.

Jeszcze terminy krzywych dojdą.

Krzywa być może sinusoidą,

gdy pointami jak falami

wiersz w każdej strofie równo gra mi,

lub trajektorią, najpierw wzniosłą,

a potem, kiedy pęd już osłabł,

spada i przetnie się u Styksuz poziomą linią osi Xów.

*

Lub hiperbolą

— linią dumną,

śmiałą, odważną i rozumną,

rakietą dźwięczną, płomienistą,

wysokopienną, uroczystą,

gwiazdą gorącą, kulą grzmiącą

w niebo jak w pierś uderzającą.

KONIEC

Kto nie zrozumiał, niechaj wstanie,

za karę w kącie będzie stał.

A Panie?

Rozumieć nic nie potrzebują,

Panie odczują.

* Hiperbola to dziwna krzywa,

od swoich osi się odrywa,

nie kluczy jednak i nie krąży,

lecz do asymptot stale dąży.

Ma dwie gałęzie.