Honorka

Taka już boleść w domu, takie zmartwienie —

Wiedźmy różne nachodzą — pęcznieją sienie.

Lamentują co bliższe, pościel pogładzą,

Popatrują co dalsze i po dwie radzą:

Nas by, prawią, kostucha zmogła w tej porze,

A to takie byleco umrzeć nie może.

Bo Honorka bielutka przy dzieciątku

Pomalutku umiera coś od piątku.

Czkawka była i poty śmiertelne były,

Tylko świat tak zostawić — nie było siły.