Jamrozowy Chrystus

Przyszedł Jamroz do krzyża, co pod brzeziną stoi,

Ręce z lasu wyciągał, oczy Chrystusem poił.

Takem Cię drewnianego przykoszlawił do krzyża,

Czy Ci krzywda pod lasem, Jamrozowi się wyżal.

Pewno deszcz Cię zacina, rosa patrzeć przeszkadza,

Z nikim się nie nagwarzysz i z nikim nie naradzasz.

Sameś jeno z brzozami, w ich białości szaruga,

Takem Cię to do pola na samotność wystrugał.

Żeś mi inny znad lasu, żeś się tak wyonaczył,

Jakbyś dłuta nie pamiętał i Jamroza zahaczył.

Inne jakieś wejrzenie, głowa nie tak zwrócona,

Czym Cię po to sam wyrobił, żebyś dla innych konał?

I tak bluźnił w zazdrości, dopominał się swego,

Że cały poczerwieniał i od sztachet się przegiął.

Zadartą głową sterczał, rękami wymachiwał,

Steranymi gnatami do cnego drzewa przywarł

I płakał tak, że go teraz nie poznał Pan nad Pany

Przez niego piłowany, przez niego malowany.