Jaśnie —

słowiańskim przepojony mitem,

pszenicą złoty, srebrny żytem

i otoczony niby wstęgą

Zielenią.

Nieludzki bytem i mitręgą.

Miał pisać — nie napisał,zwyczajnie — nie zdążył.

Jak pająk po swej sieci,

tak myślami krążył...

Spięć szukał,

przewodniczek grozy.

Sam się w niej pogrążył.

W zatracie zmarłych cieni,

chybotliwie zwiewnej,

na tamtej drugiej ziemi,

płaskiej i bezdrzewnej.

Czy śpiewa tam, jak śpiewał?

o dębie, co z Bogiem

jednał się uroczyście

w kościele ubogim,

za którym w wysokości

wzorzyście się wśniło

drzewo łaski roślinnej...

Jak mu jest tam, czym innym,

niż mu się tu było?

A było mu się tu niewdzięcznie,

samotnie jakoś i pokutnie,

choć się wywijał, jak mógł, zręcznie,

było mu coraz okrutniej.

I szukał ciągle, ciągle szperał

i jak czarodziej słowa łowił,

słowami żył, w słowach umierał,

tragiczny lepiarz słowi.

I pisał wiersze też słowami,

urodzonymi z jego łona.

Módl się, Leśmianie, za słowami,

jeżeli które w pieśni skona.