Jesień

Brzęczą jękliwe struny w welonach babiego lata

w zmiętych deszczem ścierniskach sterczą zmarniałe kłosy

wiatr rozwleczonym chmurom mętne warkocze rozplata

na resztkach liści sinieją kropelki jesiennej rosy

śmiercią wieje z wygonów, dławi nas mgła duszna

więc śpiewamy gromadnie, ale śpiew ten rwie się

głodne wrony na polnych posiadały gruszkach

wiatr złowieszcze krakanie ponad śpiewem niesie

boimy się bo jesień chmurna jest i wietrzna

nie wiedzieć nam czy jutro i nas nie opadnie

więc spieszymy, wpatrzeni w obiecaną wieczność

a na drogach rozstajnych stajemy bezradni

Klipa nam gdzieś zginęła

palanty nam więdną

nie mamy na czym ganiać nie mamy w co walić

pierwszy raz nie skończymy zaczętego dzieła

klipa wpadła pod ten dom

jazda — dom rozwalić

Zrywamy dach i krokwie

łamiemy rękami

beton rwiemy na strzępy — przewodzi nam szyper

w piwnicach gdzie murszeje zapleśniała okwieć

nareszcie pod gruzami

znajdujemy klipę

I znowu szara nuda włóczy się po kątach

łazi po zimnych ścianach, beznadziejnie głucho,

słyszę, że w przedpokoju ktoś przekręca kontakt

i że mi po raz n-ty dzwoni w prawym uchu.

Przesłodzoną herbatę rozlewam na obrus,

tępo, bezmyślnie patrzę w popękany sufit,

wczoraj jednym kopnięciem w puch bym wszystko rozniósł,

dzisiaj po prostu nie mam ochoty się ruszyć.

Taki dzień, jeden z siedmiu, nazywam niedzielą,

już nie czekam, niczego dziś się nie spodziewam,

ciężki, bezwładny leżę w wygodnym fotelu

ziewam —15, 18

Siedzą wszędzie upiornym koliskiem peleryn,

gryzmolą białe karty kwadratowych książek

15, 18, 124,

żyją — na brudnych stołkach mnąc gumowy krążek

Bladzi i pochyleni nie marzą o niczem

dusze ich, to wystygłe przed laty kratery,

całymi dniami tylko po cichutku liczą

15, 18, 124.