Konie

Mrok się po izbie miękko kladl.

Drewniany komin dymem bucha,

w piecu płomienna zawierucha,

w izbie pijany siedzi brat.

Okolicami mgły i miód.

Lipcowe roje ciężko wiszą,

jak gdyby przerażone ciszą,

w wieczorny zapadają chłód.

Nocą i oddech własny taję.

Igłami ciemność oczy kłują:

dokoła nocnych spraw kołują

konie spędzone nad ruczajem.

Ciężki ich galop z czterech nóg

wilgotna miedza trawą głuszy,

parskają, potuliły uszy,

jakbym się wilkiem z lasu wlókł.

Jakby po miękkiej koniczynie

do nocujących w polu koni

z głuchego boru duchem gonił

drapieżny los, co nie ominie.

Przemierzyć rozwiniętą dłonią

próbuję wieczór, który zginął —

oddając winogronom wino,

a głuchy tętent dzikim koniom.

n-t

Z tkliwością w chłodnym sercu moim,

z rozpaczą zagubionych ptaków,

na sinym niebie szukam znaków

i gorzkie usta rosą poję.

Na pochylonym w zachód dniu

słońce zapadło w zboża chłopom,

jak rozpalony, ślepy topór

w sterczącym z wrzosów płytkim pniu.

Przyszła dziewczyna jak zjawisko,

drobna, mizerna, w kwiatach cała

stanęła przy mnie, wonna, bliska,

bezwiednie stała i patrzała...

Więc mówię do niej: „patrz, nieboże!”

a ona dłońmi blask przyćmiła

i tak się cała pochyliła

i tak zachwiała się, jak zboże.

—