Krzyż w polu

Nikt już nie wyprostuje ścieżek na równinie

Do krzyża — co truchleje od ludzkich odwiedzin.

Chyłkiem deptane szlaki z utraconych siedzib

Kołują po wygonach i po oziminie.

I martwieją wokoło lebioda z łopianem

Od westchnień wypłakanych w ciszy gwiezdnych niedziel,

Co dnia drewniany Chrystus, słuchając spowiedzi,

Umiera, rosy krwawiąc sercem rozrywanem.