Lechy,

Jany, Józefy czy Damiany,

każdy w kołysce już nazwany,

z patrona bierze jakieś coś.

Lech będzie wierny, Jan na wskroś

Bogiem przewiany.

Józef stateczny, niezachwiany.

A wreszcie Kośmy i Damiany

po kiemliczowsku będą czuć.

Imię człowieka może kuć.

Imię zabije i uleczy,

nawet i imię dane rzeczy.

Jak więc poeta ma być czujny,

by mógł właściwe imię dać,

i jak na wylot mowę znać,

by mowie swej nie przynieść ujmy.

Przodkowie nasi w dawnych czasach,

mieszkając na polanach w lasach,

za więź, za łączność narodową

mieli jedynie wspólne słowo.

To, że rozumiał, że pojmował,

to go łączyło z drugim — słowo.

Co go różniło z cudzoziemcem —

niezrozumienie, więc go Niemcem

nazywał przodek nasz — to wiemy.

Dlatego Niemiec, że jak niemy

bełkotał tylko, dać znać nie mógł,

jak go pytali po swojemu.Więc w mowie jeszcze jedno drzemie:

wspólność, jednakość. —