Lecz póki żyją, niech się wdzięczą,

z tomu Poemat nielogiczny (1949)

jak w śmierci zakochane pawie.

Albo niech lecą w świat obręczą

między spłoszone sny żurawie.

Pierś lodowata w rosie, w szronie,

wewnątrz radosnym krzykiem plonie —

i skrzydła twarde i uparte,

żagle rozprute chmurnym wiatrem —

i język ciepły i wilgotny —

pióro — dotknięcie czule, lotne —

i dziób jak żądło mądre, zimne —

klucz — wstępujący w niebo hymnem. —

O, ptaki święte, o żurawie,

czy wam się serce też tak tłucze,

jak mnie, gdym przeciął pierwsze morze

piersią okrętu tak jak nożem.

Odlatujące w niebo wierszem,

dla mnie znajome, dla mnie bliskie,

czy wiosłujące nad ścierniskiem,

czy śpiewające, wołające,

czy jak dziewczyna kołyszące

odwieczną prawdę w krwi zaklętą,

czy też nowinę w niej poczętą.

W burzy, w łopocie pilnych skrzydeł,

niezrozumiały ostry przydech

i lot szalony, nierozumny,

zapamiętały, górny, tłumny,

jak tajemniczych zaklęć znaki,

litery napisane ptakiem,

płynące po matowej płachcie,

odbite dreszczem żądz i zachceń,

rozbite kleksem po błękitach.

Lećcie — poznałem klucz — odczytam.