Leon Schiller

z tomu Poemat nielogiczny (1949)

nazwałby to albo teatrem,

albo dosadniej widowiskiem,

z tym tylko jednym zastrzeżeniem,

że sam George był aktorem

i grał jakiegoś tam poetę

czytającego własne wiersze.

A więc George będąc sobą

*

wcielał się w czasie deklamacji

w poetę jak gdyby innego,

bez przerwy jednak sobą będąc.

Myślę, że to myliło trochę

publiczność w odbieraniu słowa

i nie dawało pełnej miary

wartości lirycznego wiersza,

który George zwielokrotnił,

przed publicznością mówiąc w pustkę.

Przez oddalenie, poprzez gest,

poprzez czynniki widowiska

wiersz przyjął dramatyczny chrzest;

wiersz na tym może nawet zyskał.

A stracił kto?