Narzeczony

z tomu Obrona mgieł (1949)

Idąc zboża potrącał,

idąc śpiewał i śpiewał.

Płoszył kwiaty kwitnące,

miłości się spodziewał.

Wiało nad nim pogodą,

koiło nieboskłonem,

usiadł nisko nad wodą

stęskniony narzeczony.

Słońce zaszło tymczasem.

Wiatr się z wikła wyplątał,

a miłość nie przychodzi —

zapłakał narzeczony.

Przyszła słota i studzi,

dreszczem dzwoni w wilgoci,

zamarudzi, zabrudzi,

zaszarga i zabłoci.

Mróz przyjdzie, ziemię ściśnie,

zabliźni i zasklepi,

szronem szklistym zawiśnie —

właśnie szronem najlepiej.