Nasze serca

z tomu Dalekie łąki (1935)

Broczysz bokiem nie bokiem,

Ręce w ciemność wyszczerzasz,

Człowieczym jeno krokiem

Człowieczeństwo przemierzasz.

Brnę za Tobą po chaszczach,

Plączę nogi w sitowie

I sam się zaprzepaszczam

Przy Tobie.

Krzyż nam krzyże obolał,

Bruzdę znaczy po rosach,

Ostrzem orze przez pola,

A wierzchołkiem w niebiosach.

Nie zabliźnim na ziemi

Wyoranych boleści

Ani ramion krzyżowych

Na niebiosach nie zmieścim.

Odłóżmy go na potem,

Niechaj mchy go przerosną,

By w nas nie tkwił sierotą —

A wiosną.

Pokładźmy się niczyje

Na polanie przy stoku;

Ja Ci ranę obmyję

Tę w boku.