Nic nie będzie, o panno,

różo, lilio, dziewanno,

nic nie będzie, nic a nic,

tylko pustka bez granic.

Coraz ciężej, coraz trudniej

będzie chodzić do studni —

po wodę, po urodę,

przelecą lata młode...

A po co urosłaś samotna

po coś warkocze zaplotła?

Paw

Małoszowskie złe duchy wyłaziły z pawia,

gdy wrzaskiem przeraźliwym targał rosy blade,

łomotem twardych skrzydeł mgły nocne rozkrwawiał

i w ogonie wlókł poszum kolorowych widziadeł.

Trawa więdła ze strachu, ćma kluczyła nocą,

marły ciepłe dziewanny i gwarne czereśnie,

myśmy kołdry na głowę naciągali dygocąc

i zbawienia szukali w poduszkach i we śnie.

Trzy były Małoszowy — trzy światy oddzielne:

pański z pawiem krzyczącym, nasz z krzywym kieratem

i Doły — trzy chałupy jak babki kościelne

mamroczące wierzbiną — suche i kudłate.

Sołtys z Dołów dziś umarł, a zabił go paw,

krzykiem pierś mu przewiercił i wystraszył duszę,

po śmierci obydwoje pofrunęli nad staw —

para z człeka i pawik z kolczykami w uszach.

A nad stawem Honorka bieleje jak co dzień,

głowę biedną na gładkich kolanach oparła,

wpół przymknęła powieki i pierś studząc w chłodzie

drobne liście akacji po kolei darła.

Kocha, lubi, szanuje, nie chce, nie dba, porzucił,

liść po liściu opada i pod stopy się ściele —

paw przysiadł na gałęzi, gacek z drogi zawrócił,

sołtys leży bez duszy w kościele.

1 1