Niech szaleństwo wybucha w obrazach

z tomu Strofy o malarstwie (1953)

Tępy ból niech odpowie wbitym cierniom.

Deformuj i wydłużaj,

słońce w mroku zanurzaj,

kręgi kryz krochmalonych przydaj czerniom —

jak w pogrzebie hrabiego Orgaza.

Maluj trony z anielskich wieńców,

lotne wojska, latających rybaków,

uświęć nieważkie ciała

w ekstazach i w zapałach,

w uniesieniach prowadź po zodiaku

przenikniętych Duchem Świętym szaleńców.

Słońcu zabierz tajemnicę promienną

utajoną w liściach i w rosie

i w tkaninach płonących,

i w czynach wszechmogących,

i dudniącym w piersiach dziewczyn odgłosie

pierwszej krwi — ziemi danej na lenno.

Żebyś parł, żebyś tylko nie ustał

w żmudnej drodze po nieznanych ci ziemiach.

Mocy dodaj nowinie,

rozpal w malarskim czynie

szarzejące wiotczejące zdarzenia,

ośpiewane przez natchnione Bogiem usta.