Nieśmy wieńce,

z tomu Poemat nielogiczny (1949)

my, potomkowie dam i kupców.

Bo Shakespeare pisał też dla głupców,

tak jak Mickiewicz dla Polaków.

Wyspiański opiewając Kraków

i bronowickie sute kiecki

był misteryjny, chociaż świecki

i bardziej niż Krasiński grecki,

mówiąc językiem, który stworzył,

zinstrumentował i zestroił,

językiem, którym upokorzył

strofę, i strofie sens rozdwoił.

Jedno się grało — co się grało,

a drugie — w górze — pod powałą.

Z tekstem, co w dole dźwięczał tekstem,

w tym górnym graniu był — pretekstem.

Gest się zagubił, aktor zatarł.

A biały gołąb górą latał.

A dół się dalej grał.

Dziś dramatyczną kategorią

myśleć potrafi ten i tamten.

Co drugi z nas to jakiś Hamlet,

a co dziesiąty Kordian.