Nokturn

Rozwiały chmury dzień złocony,

Powój kwiatami wiotko opadł,

Kołysze światem wierny Onycz

I szeleszczący skrzyp kuropatw.

Po suchym brzegu, malej ziemi,

Ponad sitowiem, w brzęku ważek,

Z rękami w tył założonemi,

Rozdygotany boso łażę.

A z tonów, które mrok oddalił,

Wyrasta niepojęty nokturn,

Do piersi przypadł, w żebra wali,

Jak oszalały tępy doktór.

Dźwięki do dźwięków synkopami,

W mózg i na palce drżące pokładł,

Serce zdrutował, twarz poplamił,

Szaleństwem urojonych oktaw.

I już nie błądzi, nie napada,

W krwi się roztopił, dech przepoił,

Po ciele przebiegł, z sercem gadał,

W skroniach zabębnił niepokojem.

Przybłędo — czemuś uciekł wodom,

Żeby się we mnie zadomowić,

Jakąże pieśnią, jaką odą

Można Cię wygrać i wysłowić?