Poemat nielogiczny

z tomu Poemat nielogiczny (1949)

W poemat trochę nielogiczny

staram się wtłoczyć kilka spraw,

dość że tak powiem egzotycznych;

zastrzec się muszę, to nie traf,

że mówię o tym lub o tamtym.

Poemat ten to jakby pamflet

na dosyć dziwny dziś stosunek

ludzi do zjawisk prostych zgoła.

Ale to tylko jest rachunek,

nie jakieś ratunkowe koła,

które ginącym chciałbym rzucić,

nie myślę też nikogo cucić

ani nawracać, ani kazać.

Chcę poematem tym wykazać,

że każdy mógłby, gdyby chciał,

rozważyć sobie wszystkie za

i wszystkie przeciw mojej tezie.

I mógłby myśleć, ile wlezie.

Myśląc, dochodzi się do wniosków;

stosując wnioski — po mistrzowsku

można korzystać z doczesności,

oddając sztuce, jak miłości,

wszystkie najintymniejsze chwile.

Poić się można, sycić stylem

Cimabuego i Picassa,

czytać Rimbauda, Lorkę, Tassa

poświęcić część wolnego czasu

dla pana Jana z Czarnolasu,

i z całkiem innych znowu racji

dla wieszczów Wielkiej Emigracji.

Dzisiejszych także trzeba czytać,

bo jeśli ktoś się raptem spyta:

„Znasz może tego lub tamtego,

poetę zakwitającego?”

—

To nie wystarczy odpowiedzieć:

„Znam”

, bo z nim byłeś na obiedzie.

Chociaż to nawet i wypada

dobre obiady czasem jadać

w gronie uczonych i pisarzy.

Zupełnie milo się pogwarzy

o rzeczach niekoniecznie wiecznych.

Pisarz to człowiek niebezpieczny

tylko dla najbliższego grona

dopóki żyje, bo jak skona

zastyga w białe bryły gipsów

w holach muzeów, wystaw, IPS-ów,

mimo pazurów i lwiej grzywy

monumentalnie nieszkodliwy.

Na ogół o literaturze

mało się wie — w dole czy w górze.

A do poezji właśnie góra

* I co już teraz bywa rzadsze —

czasami warto być w teatrze

na dobrej sztuce.