Nurt

Chowałem się z dala od rzeki,

w morzu pszenic, w oceanie traw,

sadu nie było — niebo pachniało mlekiem,

wieczorem bydło piło staw.

A deszcze nie pomogą na tęsknotę za wodą,

trzeba było bez strumienia tyle lat,

za pługami jesienią ziemię widać od spodu

buraczany, kartoflany świat.

Chodziłem nieszczęśliwy pod wiatr po oziminach

i szukałem, chciałem trafić na ślad —

moja wina, rodzice, to moja wielka wina,

wiedzą o tym i siostry, wie i brat.

Nie znalazłem tej rzeki,

co wiedzie w kraj daleki,

co płynie rozhukana jak ta krew,

nie znalazłem przy dworze,

nie znalazłem i w borze...

Byłem w borze, nie widziałem drzew.