Ocaleję

Zaświecił jaskier — motyl płóciennej łąki,

zaświergotała trawa — weselny stół,

skrzypi sól w rozważnych palcach.

W śpiewie zębatych kół

rozważam koralowe ułomki,

rozważam kryształki soli,

obroty ziemi, wiatr i muł.

I w otwartą studnię bez dna

rzucam ziarnem jak chmura gradem.

Chmielem pachnie jęczmienna łza,

kropla rosy napojona jadem.

W pocie czoła urosło zboże

na pustyni, gdzie tylko sucha zamieć.

Znaki lecą, ptaki lecą za morze

nad wodami, nad wodami, nad wodami.

A nad ptakami sidła śpiewają,

nad ptakami furkoczą nuty.

Twój to zamiar jak pajęczyna rozsnuty

nad ptakami, co świecą spadając.

A na skrawku najsrebrniejszej rosy

zapatrzony w ojczyste niebo

wierny rybie i dwunastu chlebom

jelonek szczęśliwy i radosny.