Opowieść arabska

Oddechami zimnego lata

płynie żyto do morza z mchów

na północy siódmego klimatu,

na granicy zaklętych słów.

Tam, gdzie mchy denną wiosnę usłały,

w nawach lasów, w kościołach z traw,

rozdarł cietrzew — nie ciszę, ale całun,

i odfrunął piękniejszy niż paw.

Znów wiatr krwi — zapóźniona jagoda

w kroplach rosy drętwieje drżąc —

jagodą w jesiennych niepogodach,

błędnym ogniem na bagnie co noc.

Lniane smaki, konopny zaduch,

bób w kartoflach — na kolanach go piel.

Kto tu dojdzie z tym wszystkim do ładu,

kto spamięta, czy jęczmień czy chmiel.

Kto wie, czy zasłodzić, czy zakwasić,

kto zrozumie, czy zamówić, czy ściąć?

Jak się pali — wiadomo, że nie gasić,

coś żywego jeszcze w ogień pchnąć.

Popiołami niech się święci okolica,

zamiast deszczu niech upadnie proch —

pług przyorze pamięć po rodzicach

i węgorze znów wyjdą na groch.I przy drodze ośpiewany biały kamień

i czerwone jabłuszko na krzyż,

chmura szpaków nad samymi dachami —

stoisz w sadzie i patrzysz, i patrzysz.

Śliwy kwitną — pachnące obłoki,

w studni wiadro dosięga nieba,

rzeki płytkie, stawy niegłębokie

i brzeg suchy z czarnego chleba.

Kto się urodził na tym brzegu,

kto się wychował w tych snach,

nie zapomni ani noclegów,

ani tego, jak o świcie śpiewa piach.

No, bo piach to już tak jak nie ziemia,

a jak pył odwiany na wialni —

kurz spod kół z popiołami na przemian

pomieszane, pogodzone całopalnie.

Jeszcze wiem, że ludzie z tego kraju,

kiedy ruszą za morze okalające,

nigdy w życiu do domu nie wracają,

tylko giną od tych mórz i z gorąca.