Otoczony dziewięcią muz,

z tomu Strofy o malarstwie (1953)

pałające mistyczne pragnienia,

po ludzku ucieleśniał

w budowaniu i w pieśni,

i w radości samego istnienia,

choć niepokój trawił go i rósł.

Na posadzce chłodnego perystylu

wznosił bujnym tęsknotom kolumny.

Jednym śmiałym zamachem

dęby przystroił dachem —

architrawem połączył rozumnym

las kamienny w greckim kuty profilu.

Ściany zwilżył różami kolorów,

światłem splamił wnętrzności grobowców,

w reliefach się ukazał

na dzbanach i na wazach —

On — potomek pasterzy i łowców

osiadł — winną hodując latorośl.

Rytm go niósł coraz dalej, coraz smutniej

pod łagodnym niebem śródziemnym,

w czerwieni pompejańskiej,

zachłanny i pogański,

winem z dzbana rozcieńczał byt ciemny —

dziedzic dóbr trwonionych rozrzutnie.

W stylach gubił majestat kamienny —

teatralnym, tubalnym popisem,

przepychem i wielością,

złotem, słoniową kością,

malachitem, onyksem, jaspisem.

Miara pękła w błysku drogocennym.