Pieśń I

W liturgicznym w magicznym ryciu

na rogu, na kości, na korze —

mozolnie, nieudolnie, lada jako

szukał człowiek egzorcyzmów i znaków

w krętej linii i w jaskrawym kolorze,

przerażony śmierciami i życiem.

Wyrysował na tarczy zaklęcia.

Znakiem zwierza śmierć odpędzał od progu.

Kolorowym rysunkiem polowań

kusił moce ogłuchłe na słowa.

Nic nie wiedząc, że nadzieją i trwogą

budzi dreszcz nie zaznany od poczęcia.

Światło ciekło do szałasów, do jaskiń.

Święte znaki w słońcu piękniały.

Poprzez świt,

kamień kwitł,

a kwiaty kamieniały

heraldycznie, mitycznie, płasko.

Bielą — złoto, miedź dzwoniła purpurą,

młody kryształ przy ogniu się rumienił,

zieleń rosła przez brąz,

srebro — wiatr z sosen trząsł.

Spadły deszcze dojrzałych jesieni

na doliny, na pustynie i w górach.