Pieśń V

Ze ścian, z murów wapiennych —

za sprawą flamandzkich olejów,

spłynęły, skoczyły, zbiegły

w ramy płócien rozległych,

na sztalugi wielkich czarodziejów,

opowieści spraw wysokopiennych.

I stanęły oko w oko z niezmiernym

tłumem zbrojnym rycerskich polowań —

Z portretem księcia pana

upadłym na kolana

przed Madonną, która jak królowa

błogosławi pierwszemu wśród wiernych.

Charty pańskie i wierzchowe bułanki

idą strojnie w orszaku trzech Magów.

Z pańskiej łaskawej woli,

pan Benozzo Gozzoli,

talentami i świętą powagą

medycejskie dokarmia zachcianki.

Tłumom kupców szukających wieczności,

tłum malarzy dopomaga w pomnikach.

Gozzoli, Ghirlandaio

za złoto się wydają.

Lorenzetti, Duccio, Domenico

miny możnych przekazują potomności.I Uccello, choć on woli konie

portretować i psy gończe w lesie.

Malarz pardw i bażantów,

kotów, dzików, drabantów —

On ostatni plaski obraz poniesie

w zgiełku bitew turniejowych na błoniu.

Tli się jeszcze wizja niebotyczna

w lazurowych sumach Angelika.

U Fra Filippo Lippi

gotuje się i kipi

wiara prosta, a nieziemska muzyka

w koralowych pomnaża się liczbach.

Już Masaccio zawrotnym geniuszem

wszystko w bryłach zobaczył, w głębokościach.

Przemienił, przeobraził,

zapalił i zaraził

przestrzeniami, które rozdął i rozsiał

w wyobraźniach, w marzeniach i w duszach.

Obraz wklęsły, jak zatrute nasienie

na mistrzowskim oparty rysunku

wpełzł w malarskie widzenie.

Panoszą się przestrzenie.

Dmie przez płótno fałszywa głębia —

walorami nieznaczona, jeno cieniem.

Czy nie widzisz Pollaiuolo

lśniący magu, boski zwodzicielu,

żeś zaprzedał sam siebie

i chwałę swoją w niebie

sztucznym bryłom, a rodzinną zieleń

zamieniłeś na fiolet kąkolu.