Pieśń IX

Niech ci północ oddzwoni, odżarzy,

z mroku brązów wyjawionych nagłym błyskiem.

Pełganiami, migotem,

jak nikt przedtem ni potem.

W tonie ciepłym półmrocznym, niskim,

na materii, na stali, na twarzy.

I niech słońce dociera, docieka,

przez szczeliny, przez przeziory, przez szpary,

do wnętrz bardzo stęsknionych,

zamkniętych, zatrwożonych.

W zakamarki zwątpień i niewiary —

samotnego jak obelisk człowieka.

Żeby potem w niespełna trzy wieki,

inny geniusz z tej samej niziny

sam się porwał na słońce

rozpalone, skaczące,

i na nieba pustkowiu zimnym

żółcią — kręgów słonecznych dociekał.

Przez cyprysy skłócone mistralem,

jak przez kolumn barokowych piruety,

przepłynął entuzjasta

wygnany z domu, z miasta,

niepoznany, wyśmiany — niestety —

Smutny duch napojony gorzkim żalem.