Pieśń II

Niech się sztuką nie bawią kuglarze,

ani gapiów niech nie wabią przez płótna

wspomnieniem czynów sławnych,

stłoczonym i wystawnym,

ni dotknięciem — maj ster stwem rezolutnym,

ani smutnym rozlewem własnych marzeń.

Bo w obrazie wszechświata kosmicznym —

rzeczywistość, jak panna, pięknieje.

Śpiewak tęczowej pieśni

niech w płótnach ucieleśni

pulsujące, tętniące idee

swoich czasów, ostatecznie heroicznych.

Święty Jan Damasceński raz wyznał,

że gdy Stwórca człowieka pokocha,

zamieszka Duchem Świętym

w wybranym, w przenikniętym,

a po śmierci w jego duszy, w jego prochach,

w wizerunkach, w obrazach, w podobiznach.

Niechby przyszli najciekawsi turyści

do obrazu Świętego Sebastiana —

cóż im powie narzędzie,

albo strzała w rozpędzie,

albo krew po stokrotkach rozlana.

Czy ich przejmie, czy uniesie, czy oczyści.