Pieśń III

z tomu Strofy o malarstwie (1953)

Żary Giotta czy Cezanne’a wzniosły chłód

też z jednego powstawały dreszczu —

z dotknięć, przelotów, mignięć

z zachwytów i rozstrzygnięć

z urody, z pogody, z deszczu

i z tych samych niepisanych nut.

Nasiąkały ściany kolorem,

mur wypijał soczyste tempery

w miejsce okien na świat

rósł porządek i ład,

budowany z wizji czystej i szczerej

wielkich cudów widzianych przez pokorę.

Mur w Asyżskim i Padewskim kościele,

gdzie niebieskość przecięta cynobrem,

ochry drzew i habitów,

biele kamiennych szczytów,

traw zielenie i szarość dobra —

ziemi siewnej — śpiewają o dziele.

Ostry gest rozpięty szatami

wprost płynący z serdecznej radości

z rozdzierających smutków,

z westchnień, z szeptów pokutnych —

oczom drogę do wiary wymości

w pierwszym planie jasnymi plamami.