Pieśń IV

Urodzeni w przyćmionych światłach

i na jasny wyniesieni dzień,

rozglądamy się trwożnie —

dotykamy ostrożnie —

dobrotliwych chybotliwych lśnień,

ssąc pierś matki — żywicielski atłas.

Poznajemy powierzchnię wszystkich rzeczy,

ostrość traw, szorstkość law, lepkość liści,

chłód zerwanych winogron,

pustkę okien i ogrom

wód płynących coraz przezroczyście]

we łzach własnych i we krwi na mieczu.

I zza gór księżycowy nagły przezior,

zieleń twardą na krzaku dzikiej róży.

Bijący ogon pawi

sprężynami błyskawic

z pękających dudniących chmurzysk

w ziemię grząską i w blachy jezior.

Jasne kształty utrwalone w pamięci

z lat dziecinnych w Borgo San Sepolcro,

hojnie rozdał we freskach

Piero della Francesca —

Starej Umbrii kolorowy folklor

świętym sprawom przydając, wzięcie.