Pieśń X

Przemijamy jednodniówce bezskrzydli

zachłyśnięci, zakrztuszeni wielością,

zanim zdążymy krzyknąć,

już świat z oczu nam zniknął,

słońce zaszło — bielejemy kością

i straszymy małe dzieci własnym widmem.

Drzewo hańby z grobów naszych wyziera,

wbrew pogodzie, na przekór parnym nocom.

W imię czego i za co

popod rękę z rozpaczą,

umieramy podobni owocom,

którym serce zimny robak rozdziera.

Drwijmy z kul targających ludzkie łachy,

z majestatu atlasowych butnych lalek,

prawda to śmierć i groza

konopnego powroza,

śmiech szyderczy dworskich karłów i kalek

i bezczelne piersi nagiej Mai.

To bunt trzeźwy, sprawiedliwy, pobożny,

przeciw czasom niewoli i ucisku,

przeciw śliskim posadzkom,

porcelanowym cackom,

przeciw ludziom, co upadli aż tak nisko,

że człowiekiem bywał tylko wielmożny.I

I

Poussinowski, Boucherowski kotylion

pełen wdzięku tanecznego i ładu,

mitologia półgrecka,

w krynolinowych kieckach,

bukoliczne, anemiczne gadu, gadu,

wnet się skończy płonącą Bastylią.

Bo już rusza lud do Kapitolów

z wypisanym wyzwaniem na maszcie,

Delacroix na przedzie —

Sztuka ideę wiedzie.

Myślcie nad tym, na zimno rozważcie,

bo krew przecież — to czerwień — to kolor.