Pieśń XI

W Corotowskich mgłach, brzozach czy w mięcie,

w horyzontach zatartych oparem,

plamką krwi, krwawym znakiem,

chustą czerwoną, makiem,

obraz żyje i niebieska szarość

drży przekłuta nieśmiertelnie celnym pchnięciem.

Tam z szarości i z kropelki krwi na niej,

z wizji płowej, nieśmiałej i widnej,

po szaleństwie, po burzach,

świat się nowy wynurza

jak z potopu —