Pieśń XIII

To z Cezanne’a, z jego tonów, z jego chłodów,

fakturami ukośnymi na zieleniach,

w rytmie mądrych kryształów

układanych pomału,

świat się cały odczyszczą, odmienia,

prawem działań i przymusem dowodu.

I Picassa napięciem niespokojnym,

szukającym po strychach, po piwnicach.

Figura o trzech bokach

wyznacza linię oka

i podbródka, i czoła, i lica,

na płaszczyźnie poniechanej z brązem wojny.

Samotnością płynie w nurtach stylów, epok,

które stwarza, doskonali i rzuca

na żer uczniom, wyznawcom,

szyderczym sprawozdawcom.

Dziwi ich, zastanawia, łączy, skłóca.

Masę głodną, niepłodną i ślepą.

Raz niebieski jest, rzeźbiarski, owalny,

drugi raz rembrandtowski, dociekliwy,

to znów geometryczny,

dziki, zły, spontaniczny,

to rozważny, obliczalny, dobry, tkliwy,

plaski, ostry, sceptyczny, nietykalny.