Poezja wierszowana,

z tomu Uprosiłem ciemności (1957)

mowa zaczarowana,

już nie mowa, lecz zmowa

pięciopr zymiotnikowa.

A oni stoją nadęci,

nie wiedzą, co się święci.

Jednym tchem, jednym spojrzeniem,

jednym tajnym imieniem

zatrułem to trupie stado —

hej, Łado, Lelum, Łado!

A teraz trrrach — i po czarach.

Nic nie ma, tylko tatarak

i woda jak smoła czarna

i dusząca, i parna.

Księżyc się urwał z nieba,

już go w niebie nie trzeba.

Utopił się w czarnej wodzie

na zamościu przy brodzie.

Idźcie do domu, panowie,

gnuśnieć, śniedzieć, domowieć,

dumnie idźcie, rozumnie,

rozważnie, poważnie, tłumnie.

„To nie dla was zabawa”

,

jak mówił Kozak Sawa.