Pożar gwiazd

Gorące światy w obieg

pchnięte tajemnym zaklęciem

rozwirowane w sobie

szalone w wytkniętym pędzie

firmament tną diamentem

ostro znaczonych elips

w zmrożony wszechświat wpięte

rozpalone do bieli

prostuję linie tym światom

wypaczam odwieczny obieg

ja roziskrzony atom

ich drogi przecinam w sobie

do mnie pochodnie bezmiarów

do mnie z mitycznych tronów

we mnie ognisko pożaru

ja waszą płonącą koroną

żarzmy się bracia, żarzmy

ogniste pląsajmy tany

na karkach zwęglone jarzma

w sercach wzniecone wulkany

nie ma już planet dalekich

nie ma pędzących mgławic

w nas płyną palące rzeki

gwiazd stado w nas się pławiwszechświat cały rozgorzał

stopione granic kontury

płoną gorące morza

kłębią się wrzące chmury

Nieświadomiem utopił zorzę w horyzoncie

sercem gładkim stukając powolne minuty

szorstkie ręce na poprzek ułożyłem w kącie

bezładnie zaskoczony i bezwładnie skuty

tłukę się po bezdrożach we mnie rozpostartych

błądzę sobą na oślep, szukam się i ginę

aż przesiąknę oddechem dłoni o mnie wspartych

i usnę kołysany roztrwonionym winem.